Szczepy·6 min czytania

Rodzime szczepy Cypru

Cypr ma coś, czym niewiele regionów winiarskich może się pochwalić: nigdy nie dotarła tu filoksera, mszyca, która zniszczyła europejskie winnice w XIX wieku. Winorośl rośnie tu na własnych korzeniach, a zestaw lokalnych odmian przetrwał w miejscu, gdzie prawie nigdzie indziej ich nie ma.

Xynisteri

Główny biały szczep wyspy i ten, który spotkasz najczęściej. Na niskiej wysokości bywa neutralny, ale uprawiany wysoko w Troodos daje wytrawne białe z cytrusami, zielonym jabłkiem i wyraźnie mineralnym finiszem.

To także jeden z dwóch szczepów dopuszczonych do Commandarii. Najlepsze współczesne przykłady pokazują, na co go stać przy kontrolowanych plonach i owocu z wysokości.

Mavro

Historycznie najczęściej sadzony szczep wyspy — nazwa znaczy po prostu „czarny”. Jest plenny i odporny, dlatego zajmował tyle ziemi, i stanowi czerwoną część kupażu Commandarii.

Jako wytrawne czerwone jest jasne w barwie i taninie, i stopniowo wypierano go z winnic jakościowych. Mavro ze starych krzewów z wysokich stanowisk traktuje się jednak dużo poważniej niż dwadzieścia lat temu.

Maratheftiko

Szczep, który najbardziej ekscytuje cypryjskich winiarzy, i najtrudniejszy w uprawie. Maratheftiko nie zapyla się niezawodnie sam, więc trzeba sadzić go w mieszance z innym szczepem, by dobrze zawiązał owoc — dlatego historycznie rósł rozproszony po winnicy, a nie w zwartych kwaterach.

Dobrze poprowadzony daje głęboko zabarwione czerwone z prawdziwą strukturą taniczną oraz nutami ciemnych owoców i przypraw. To szczep najczęściej przedstawiany jako cypryjska odpowiedź na odmiany międzynarodowe.

Rzadkości

Promara, Spourtiko, Morokanella i Yiannoudi były blisko zniknięcia, a dziś rozmnażają je ponownie producenci i państwowy program uprawy winorośli. Ilości są znikome.

Jeśli zobaczysz którąś na liście degustacyjnej, spróbuj. To właśnie te wina powiedzą ci, jak smakuje Cypr, gdy niczego nie naśladuje.